Image for post
Image for post
Source

Σχεδόν ξεχάσαμε τι είμαστε. Πως είμαστε. Πως το κάνουμε όλο αυτό και γιατί. Έχει περάσει περίπου ένα οκτάμηνο από τότε που μας έκλεισαν για πρώτη φορά. Μην μας παρεξηγήσετε, το κλείσιμο έγινε για πολύ σωστούς λόγους. Δεν είμαστε με την άλλη πλευρά, δεν έχουμε κάποια καυτή συνωμοσία να σας κουβεντιάσουμε. Αν και τελικά, εμείς είμαστε μαζί σας, εσείς μπορεί να είστε με τους άλλους και κάποιες στιγμές, εμείς και οι άλλοι μπλεκόμαστε τόσο άρρηκτα, που λίγο έχουμε χάσει τη μπάλα. #αγάπημόνο #bepositive #testnegative

Στο μεσοδιάστημα, ανοίξαμε, μα ανάθεμα το άνοιγμα. Πάλι αρκετά μόνοι, με κανόνες και χωρίς κόσμο, ή με λίγο κόσμο. Τόσο λίγο που ήταν σαν να ήμασταν κλειστοί. Για εμάς και για άλλους πολλούς, αυτή η κατάσταση έχει αλλάξει όλο μας τον κόσμο. Την καθημερινότητα μας, την ζωή μας. Για την Κιμωλία, το κυριότερο είναι ότι με το ένα και το άλλο, νιώθουμε ότι σχεδόν ξεχάσαμε να υποδεχόμαστε κόσμο. Να “εστιάζουμε” (pun intended) αλλά και να εστιάζουμε στο σωστό, στο απαραίτητο και στο θετικό (όχι τέστ). …


Image for post
Image for post

Την Ελένη τη γνωρίσαμε αρκετά χρόνια πριν, μέσα από το “Αλμυρό Φυστίκι”, ένα blog που ξεκίνησε ως τέτοιο αλλά πολύ γρήγορα μεγάλωσε και έγινε πολλά περισσότερα. Συνεντεύξεις, άρθρα, όμορφα βίντεο, ήταν μόνο κάποια από τα πράγματα τα οποία υπέγραψε το Αλμυρό Φυστίκι στα χρόνια της ύπαρξης του.

Η Κιμωλία γνωρίστηκε με το Αλμυρό Φυστίκι στον εορτασμό των πρώτων του γενεθλίων όπου έγινε ένας μικρός χαμός στο event που διοργανώσαμε τότε. Απόδειξη του πόσο μπροστά ήταν το ΑΦ από τότε, όπως θα δείτε στο αφισάκι του event για του λόγου το αληθές, είχαμε και standup comedy από τον Κώστα Μαλιάτση..!

Image for post
Image for post

Πίσω στα του σήμερα λοιπόν, αυτό το άρθρο γράφεται γιατί το αγαπημένο μας ΑΦ, η Ελένη, έφτιαξε μαζί με μια ομάδα συνεργατών ένα πολύ πολύ ωραίο και αξιόλογο βιβλίο, συνεχίζοντας να πρωτοπορεί, όπως και στα χρόνια του ΑΦ! O τίτλος του, “Η νύχτα πέφτει στις Κουραμάδες” και η πλοκή του, όπως την διαβάσαμε στο site του βιβλίου, αφορά σε μια παρέα επτά φίλων που συναντιούνται για ένα πάρτι αποχωρισμού και καταλήγουν να παίζουν τη δική τους εκδοχή του κλασικού παιχνιδιού “η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο”. …


Η ώρα ήταν λίγο πριν τις 23:00, μια χειμωνιάτικη καθημερινή στο μικρό καφέ. Το μαγαζί μετρούσε λίγους μήνες ζωής, οπότε τα βράδια ήταν απελπιστικά ήσυχα. Εκείνος είχε ήδη δουλέψει από τις 09:00 ως τις 17:00 στην πρωινή του δουλειά, και σχολώντας πήγε κατευθείαν στην οικογενειακή επιχείρηση, για να πάρει τη βραδινή βάρδια, μέχρι το κλείσιμο.

Για να “παλέψει” αυτά τα βάρβαρα σερί, είχε φέρει και την κιθάρα του από το σπίτι. …


Image for post
Image for post
Η σκηνή, χωρίς Δημόπουλο, πριν την παράσταση — ακριβώς έτσι ήταν και μετά το τέλος

Το τελευταίο διάστημα, στην Ελλάδα, το standup είναι περισσότερο “της μόδας”, από όσο έχει υπάρξει ποτέ. Νέες σκηνές σαν το Premise Comedy Club και το Λοσάτζελε, open mic σε δεκάδες γωνιές της Αθήνας, θέατρα ανοιχτά στους κωμικούς, και πάει λέγοντας. Ωστόσο, ελληνικό standup υπήρχε από τη δεκαετία του ‘90, με τις Νύχτες Κωμωδίας της Λουκίας Ρικάκη. Aν μπείτε στην ελληνική wiki σελίδα για το λήμμα standup, θα διαβάσετε μεταξύ άλλων “…μέσα από τις νύχτες κωμωδίας, ξεκίνησαν πολλοί γνωστοί κωμικοί που συνεχίζουν μέχρι τις μέρες μας όπως ο Δημήτρης Δημόπουλος, Γιώργος Χατζηπαύλου…”.

Προσωπικά, ανακάλυψα την ελληνική σκηνή το 2012, όταν με “έσυρε” η τότε κοπέλα μου και νυν γυναίκα μου (insert καρδούλα), σε ένα μαγαζί που δε ξέρω αν υπάρχει πια, σε μια κάθετη οδό στην πλατεία Μερκούρη στα Άνω Πετράλωνα. Έκανα το διδακτορικό μου τότε και η παράσταση λεγόταν “Αντί-Διδακτορικού”, οπότε έμοιαζε (και ήταν τελικά) ένα perfect fit! …


Image for post
Image for post
Photo by abi ismail on Unsplash

Η ώρα ήταν περασμένες εννιά το βράδυ. Και όμως, έπινε καφέ. Τον τέταρτο από το πρωί. Της άρεσε εκείνη η γωνία στο μικρό καφέ δίπλα από το σπίτι της. Ήταν το καταφύγιο της, όταν ήθελε να ξεφύγει από τα πάντα. Όπως εκείνη τη νύχτα. Στην άλλη άκρη της γραμμής, κάποιος τύπος από ένα πανεπιστήμιο στο Ελσίνκι, μιλούσε ήδη δέκα λεπτά σερί για μια πρόταση για ένα Ευρωπαϊκό έργο. Ίδιο με όλα τα προηγούμενα, παρόμοια εμπνευσμένο και ακριβώς το ίδιο καταδικασμένο να πάρει τα λεφτά και να κάνει μια μεγάλη τρύπα στο νερό.

Μα η δουλειά της ήταν να προσπαθεί και πάλι. Να μην τα παρατάει και να μην απογοητεύεται. Να ακούει κάθε ιδέα σα να ήταν η καλύτερη στον κόσμο και να είναι εποικοδομητική. Είχε φαντασιωθεί πολλές φορές ότι σπάει το μονόλογο του κάθε Φινλανδού λέγοντας… “what a bunch of crap! Is this the best that you can do with our fucking time?”. Δε το έκανε, μα η φαντασίωση και μόνο, έφτανε. …


Hi there! This is “Kimolia” writing. We’re a little backstreet cafe in Plaka, Athens, called “Kimolia Art Cafe”. Among other things, we enjoy writing (a lot!). So, for that reason we kicked off these stories, some of them in Greek, others translated in English as well, for your entertainment. Stories about and related to coffee mainly, with some hints of fiction or reflection here and there. We are happy to accept your stories if you would like to post them with us, with your name on them of course. There goes nothing! We hope you’ll enjoy this.

Image for post
Image for post
Photo by Jacob Townsend on Unsplash

She took her coffee, she sat on the chair, looking outside the open window, at the small road in front of the cafe. She didn’t use to spoil herself. Her daily routine was specific and deviations were not allowed. …


Image for post
Image for post

Ήταν το τρίτο Σάββατο του Δεκέμβρη του 2011, και το ημερολόγιο έδειχνε 17. Δεν είχαμε κάποιο πλάνο, ούτε καν να ανοίξουμε μια καθημερινή που θα υπήρχε λιγότερος κόσμος για να ξεκινήσουμε πιο ομαλά. Απλά εκείνη τη μέρα καταφέραμε να έχουμε τα πάντα έτοιμα. Κι έτσι, το κλειδί μπήκε στην πόρτα νωρίς το πρωί, η μηχανή του καφέ ζεστάθηκε και περιμέναμε με το άγχος ενός μαθητή που πηγαίνει πρώτη μέρα σχολείο.

Είμασταν όλοι εκεί, κι ας μη χρειαζόταν, κοιτάζωντας προς την πόρτα, βηματίζοντας αμήχανα μέσα στο χώρο, ελέγχοντας ότι όλα τα πράγματα ήταν στη θέση τους. Και κάποια στιγμή, όχι πολύ ώρα μετά από την ώρα που ανοίξαμε, μπήκε ο πρώτος πελάτης και μετά από λίγο ο επόμενος, και πάει λέγοντας. …


Image for post
Image for post
Photo by Jacob Townsend on Unsplash

Πήρε τον καφέ της, κάθισε αναπαυτικά στο πασάκι δίπλα από το ανοιχτό παράθυρο και χάζευε στον δρόμο. Δεν επέτρεπε πολλές πολυτέλειες στον εαυτό της. Το καθημερινό πρόγραμμα ήταν αρκετά συγκεκριμένο και δεν χωρούσε παρεκκλίσεις.

Αυτό όμως ήταν εκτός προγράμματος. Ήταν η δική της τελετουργία. Έμπαινε μέσα στο μικρό καφέ, καλημέριζε το παιδί που δούλευε τα πρωινά και ζητούσε τον συνηθισμένο καφέ. Είχε έτοιμο το κέρμα στην τσέπη και το ακουμπούσε πάνω στο μπαρ χωρίς να παίρνει τα ρέστα. Εκείνος της έδινε τον καφέ, μαζί με ένα μπισκότο βανίλια. Χαμογελούσε ευγενικά και το επέστρεφε πάντα στο καλάθι με τα υπόλοιπα. Τσάμπα θερμίδες. …


Image for post
Image for post

Τετάρτη σήμερα Κιμωλίες μας. Σχολεία ανοίγουν για λίγο το πρωί, και μετά κλείνουν πάλι μέχρι αύριο. Ο χαμός στο δρόμο δεδομένος, μέχρι του χρόνου τον Ιούνιο. Κόρνες, κίνηση, σφήνες και κάπου στο βάθος ένας Τάκης τσακώνεται με μια Σοφία γιατί λέει δεν της είπε ότι χθες που βγήκε με τους φίλους του, κάποιοι έφεραν μαζί τις κοπέλες τους. Αλλά ευτυχώς που η Μαρία του Νίκου ποσταρε φωτό και έτσι βγήκαν όλα στη φορα.

Μια Ελένη ιδρώνει να περάσει ανάμεσα στα παρκαρισμένα μηχανάκια με τις τσάντες των H&M (χορηγία), και καθώς σκαλωνει μια τσάντα στον καθρέφτη από ένα παπάκι, θυμάται εκείνον τον Κώστα στην Γ’ Λυκείου που την έπαιρνε μετά το σχολασμα για να πάνε Πειραϊκή για βόλτα. Ένας Γιώργος παλεύει να πιάσει κανένα Πόκεμον στο Σύνταγμα (ακόμα) και δεν δίνει δεκάρα τσακιστη που είναι 38 χρονών και παίζει ακόμα. …

About

Kimolia Art Cafe

In the business of hosting people, serving them and helping them create memories. Established in 2011, still in existence, in #plaka #athens #greece

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store